Afscheid van Noorwegen(?)

Onder het mom "mijn neus bloedde het afgelopen half jaar", waar was ik ook alweer gebleven: Na terugkeer uit Svalbard, in het verre, verre noorden, had ik nog maar een paar dagen over in Noorwegen. Dat bleek maar net genoeg tijd te zijn om het werk aan de universiteit af te maken, eindelijk te zwemmen in de Skagerrak, en afscheid te nemen van Grimstad en de mensen die ik er had leren kennen.

Ik was echter bijzonder gecharmeerd van hoe erg Noorwegen mij niet wilde laten gaan. Op zondagavond na thuiskomst van Svalbard vertrok mijn vlucht wederom vanaf Oslo Gardermoen terug naar Nederland. Dit betekende dat ik wederom de 5 uur durende busreis naar Oslo moest afleggen. Voor de zevende keer. Grimstad huilde bittere tranen toen ik eind van de morgen vertrok. Het bliksemde en donderde.

De reis naar Oslo was prachtig als altijd. Echter, onder het mom 'op zondag rijden er minder auto's op de weg', had de Noorse regering net op die dag werkzaamheden gepland, waardoor de enige weg naar Oslo (voor de eerste keer dat ik hem nam) volledig vaststond voor enkele uren. Dusdanig lang dat ik 5 uur voor vertrek al peentjes zweette omdat ik in ieder geval mijn aansluitingen, en waarschijnlijk ook niet mijn vliegtuig zou halen. Eindelijk in Oslo aangekomen was mijn bus inderdaad al weg. Met de trein kon ik echter halsoverkop nog naar het vliegveld reizen, waar ik uiteindelijk nog net op tijd aankwam om in te checken.

Hier begonnen dingen echter uit de hand te lopen. De eerder genoemde onweersbui was namelijk zeer heftig over heel Noorwegen getrokken. Op het vliegveld was de bliksem meerdere malen ingeslagen en hierdoor was het volledig geautomatiseerde en vet moderne bagagesorteringssysteem uitgevallen. Geen zorgen, gelukkig was er een noodenergiesysteem waarmee dit kon worden opgelost. Blikseminslag. Geen zorgen. Gelukkig was er een nood-noodenergiesysteem waarmee dit kon worden opgelost. Blikseminslag...

Tegen de tijd dat ik op het vliegveld aankwam, lag alles volledig plat. Ieder stuk bagage moest door het personeel met de hand worden geregistreerd en afgevoerd. De gehele incheckhal stond vol met wachtende mensen, met op de achtergrond torens van hoog opgestapelde koffers. Een indrukwekkend scenario, zie ook de foto. Na wat wachten en rondvragen, bleek het onmogelijk te zijn om mijn bagage in te checken én mijn vlucht te halen. Mijn bagage heb ik ergens op een stapel achtergelaten, en ik ben slechts met een kleine rugzak verder gegaan. Eenmaal langs de chaotische duane, bleek de rest van het vliegveld ook enigszins van slag te zijn. Ik was net op tijd bij de gate van mijn vlucht, die uiteraard uiteindelijk ook vertraagd bleek te zijn. Gelukkig viel dit mee, en pakweg 45 minuten later zat ik in het vliegtuig op weg naar Amsterdam.

De week erna was het tijd om even uit te rusten in Nederland, voordat ik weer verder trok naar Hongarije voor de volgende stage. De woensdag voor vertrek werd de koffer gelukkig weer veilig bezorgd, wat vooral mij vuile was erg fijn vond.

Binnenkort meer (?)